Αντε βιβα!

Έλα μία πρόταση για καινούριο κρασάκι!

Έχω ΨΗΦΟλογικά προβλήματα!

Το νέο προϊόν για όσους οι προεκλογικές περίοδοι, οι ίδιες οι εκλογές, η αναμονή των αποτελεσμάτων, αλλά η επόμενη μέρα τους προκαλούν κρίσεις πανικού και κομματική υστερία!

To KSEKOMATOL βοηθά να χαλαρώσει η κομματική σας συνείδηση και να δείτε τα πράγματα πιο καθαρά από ποτέ!

.

Παραγωγή Vlavo Undertainmet http://vlavo.org
Αντώνης Vlavo για το δίκτυον τηλεοράσεως Θεσσαλονησίου!

Join Thessalonisi

Ψηφιστε Αλι Μπαμπα !

Ψηφίστε Αλι Μπαμπά, έχει μόνο 40 κλέφτες!

Aπό μία ανάρτηση στο Twitter, έγινε βιντεάκι στο Θεσσαλονήσι και ραδιοφωνικό σποτ στο Star Morning Show!

Δημοσιεύτηκε σε δεκάδες ιστοσελίδες και την εκμεταλεύτηκαν spammers στο facebook όπου έκαναν σελίδα με το όνομα και μάζεψαν 30 χιλιάδες μέλη σε λίγες ώρες!

Εξαιρετικά ενδιαφέρον το πώς γίνεται διαρροή μιας φράσης μέσα σε ένα 24ωρο!

Αναρτώ λοιπόν κι εδώ το βιντεάκι αυτό που έφτιαξα, να υπάρχει για την ιστορία!

.

Join Thessalonisi



 

Θεσσαλονικη - Ίδια πολη

Το κείμενο μου αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επιλογές της εφημερίδας Μακεδονία στις 29/08/2010

ως απάντηση στο ερώτημα/θέμα: Η Θεσσαλονίκη που αγαπώ/απογοητεύει/θα ήθελα.

Η Θεσσαλονίκη που αγαπώ

-Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη συνήθως όταν της γυρίζω την πλάτη! Όταν τα άσχημα μπετά είναι πίσω μου και προσπαθώ να βρω ορίζοντα στο Θερμαϊκό πράγμα συνήθως ακατόρθωτο αφού “τα πάντα γκρι” λόγω υγρασίας! Αγαπώ μία καταιγίδα μέσα στο Θερμαϊκό! Αγαπώ τη Θεσσαλονίκη γιατί με έκανε να λέω: Τι όμορφες πόλεις που υπάρχουν ρε γαμώτη μου σε άλλες χώρες!

Αγαπώ πολύ να χαζεύω τον ζωολογικό της κήπο! Όλους εμάς δηλαδή! Μου αρέσει η εικόνα του κόσμου - επιφανειακά εννοώ! Σαν εικόνα! Το μωσαϊκό... Γουστάρω και τον λαχειοπώλη, και την “πώς είσαι έτσι” και τους τρελαμένους πιτσιρικάδες και το κολάν με το δωδεκάποντο στην Τσιμισκή! Την βλαχοκυριλέ πρώην νεόπλουτη, τον αδέσποτο σκύλο, τις σπάνιες ομάδες τουριστών, που μάλλον αναρωτιούνται προς τι η στάση σε αυτή την γκρίζα και βρώμικη πόλη... Σαν σύνθεση το γουστάρω, όχι απαραίτητα το καθένα ξεχωριστά!

Αγαπάω, αυτά που είχα την τύχη να ζήσω μέσα στη γκριζαδούρα της. Μερικούς από τους ανθρώπους που έβγαλε! Αγαπάω που ξενυχτάει, που με φιλοξένησε άπειρες νύχτες ξεχύχτη, που μου έδωσε τροφή για μίρλα όπως τώρα! Που μου έδωσε τροφή για ιδέες, για δημιουργία, για άφθονο γέλιο!

Αν προσωποποιούσα τη Θεσσαλονίκη σε γυναίκα, θα έλεγα ότι: Μπορώ να την αγαπήσω σα μάνα που με μεγάλωσε, να την ερωτευτώ σαν τσούλα που με ξεζούμισε ηδονικά, αλλά ο γάμος είναι δύσκολος! Είναι βαρετή, γκρινιάρα, μίζερη, είναι άσχημη το πρωί όταν ξεβάφεται και τα πεθερικά μου είναι άστα να πάνε...

Η Θεσσαλονίκη που με απογοητεύει

-Ως εξωγήινος όταν ειχα πρωτοέλθει στον πλανήτη γη -και η μεταγραφή μου έλαχε να είναι στη Θεσσαλονίκη- είχα βυθιστεί σε έναν ωκεανό ερωτημάτων σε σχέση με το λειτουργικό των όντων που ζουν εδώ... Θα πω ένα παράδειγμα:

Αναρωτιόμουν, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν ένας δρόμος που έχει μόνο μία λωρίδα κυκλοφορίας και μία λεωφορειογραμμή να έχει μονίμως παρκαρισμένα αυτοκίνητα στη μοναδική λωρίδα κυκλοφορίας! Ποιό είναι το γαμημένο λάθος στο λειτουργικό ενός ανθρώπου, που για να κάνει τη δουλειά του καθυστερεί τη μισή πόλη? Ποια δυσλειτουργία εμποδίζει, αυτό που στα μέρη αυτά ονομάζεται “αρχές” να τους στείλει στο διάολο! Ποιό σφάλμα δεν επιτρέπει στον υπόλοιπο κόσμο να στείλει στο διάολο τις συγκεκριμένες “αρχές”, αφού δεν κάνουν τη δουλειά τους!

Χρόνια ερευνών κατέληξαν στην ύπαρξη δύο ιών! Ο ιός του Οκαθεναστονκώλοτου και ο ιός της καφρίλας!

Η μόλυνση με αυτούς τους ιούς με απογοητεύει στην πόλη κυρίως! Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά συνέπειες αυτού! Δεν ενοχλεί το δικό μου αμάξι, δεν είναι αντιαισθητική η δική μου ταμπέλα, δε βρωμάνε τα δικά μου σκουπίδια, δε θα πέσει ο πληθωρισμός αν μειώσω το δικό μου κέρδος!

Θα μου πεις ότι περιγράφω την Ελλάδα! Ε, να προσθέσω και τη μαστούρα του φραπε, της μπουγάτσας και της πίστας μπουζουκιών κατά μήκος της παραλίας!

Η Θεσσαλονίκη που θα ήθελα

Mόνο ένας σεισμος μας σώζει, έλεγε ο Νικόλας Άσιμος! Μεγάλος, πάνω από 9 ρίχτερ! Να είχαμε μόνο το χρόνο να πάρουμε τα πράματα μας και να φύγουμε! Και να γυρίσουμε όταν θα έχει ξαναφτιαχτεί μια νέα πόλη! (με τις επιχορηγήσεις, βοήθειας, χε)

Εντάξει, αφήνω τα ακραία σενάρια! Να πάμε σε κάτι πιο βατό! Θυμάμαι ένα παλιό μου project, το “ντύστε την πόλη καρναβάλι”! Προτείνω λοιπόν τη σκηνογραφική παρέμβαση στις όψεις όλων των κτιρίων! Να δοθεί ένα μεγάλο κονδύλι σε νέους αλλά και καταξιωμένους καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες για να παρέμβουν στις όψεις της πόλης! Κάθε ομάδα ένα οικοδομικό τετράγωνο!

Να φύγει το αμάξι από το κέντρο! Να έχουμε και ποδήλατα, αλλά όχι μόνο! Εγώ βαριέμαι να κάνω ποδήλατο! Να υπάρξουν καινούριες ιδέες! Ξέρω γω... κυλιώμενα πεζοδρόμια που θα κινούνται με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας! Θα ήθελα από τον κόσμο να κάνει πλάκα, να είναι δημιουργικός, να σκέφτεται και τον διπλανό του! Να βράζει η πόλη, όχι μόνο από ζέστη και υγρασία! Να βράζει από δημιουργία! Γιατί βαριέμαι και τα γκέτο ντεμέκ εναλλακτικότητας! Να ελλατωθεί το μπουζούκι! Να πετυχαίνω μόνο ευγενείς ταρίφες που δεν ακούν τσίτα αθλητικά! Να κλειστούν οι κάγκουρες σε μουσείο! Να μην αξιωθώ να δω άγαλμα του Καραμανλή, ούτε κανενός! Να δω το Θεσσαλονήσι (thessalonisi.wordpress.com) στο Θερμαϊκό!

N 64 48.52΄ W 147 51.58΄ (όνειρο φθινοπωρινής νυκτός)

Ο τελευταίος κόσμος που έμενε να ψηφίσει, ήρθε κι αυτός στο εκλογικό κέντρο.

Αποχή μηδέν, παρά έναν ψηφοφόρο. Κάποια στιγμή όλοι περάσανε… Τι άλλο να κάνουν;

Τους
τσέκαρα τα εκλογικά βιβλιάρια, τις ταυτότητες, τους έδωσα τα
ψηφοδέλτια, παρατήρησα, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο
παραβάν, τι παπούτσια φορούσαν. Στη συνέχεια, από τις φυσιογνωμίες,
προσπαθούσα να καταλάβω τι ψηφίσανε. Όχι γιατί με ενδιέφερε να φτιάξω
κάποιου είδους προσωπικό εξιτ πολ, αλλά για να περάσει όσο το δυνατό
πιο ευχάριστα και δημιουργικά ο χρόνος. Αφότου έσβησα και το προτελευταίο όνομα ψηφοφόρου από τη λίστα, άρχισα να προβληματίζομαι έντονα.
Η απόλυτη βαρεμάρα, το τίποτα. Μόνος παρέα με μια κάλπη, σεβόμενος το
νόμο που λέει ότι η αυτή η ρημάδα η κάλπη πρέπει να μείνει ανοιχτή
μέχρι τη δύση του Ηλίου.

Ξαναδιάβασα για άλλη μια φορά τα ονόματα των υποψηφίων στα ψηφοδέλτια και πείστηκα ότι τα ήξερα όλα απέξω κι ανακατωτά. Πάει κι αυτή η ενασχόληση.
Είπα να σκεφτώ κάτι ευχάριστο. Θυμήθηκα το χειμώνα, που ψάχνοντας πάλι
για κάποια ολιγόωρη απασχόληση, δούλεψα για λίγο καιρό βοηθός πιλότου
σε τσέσνα που πετούσε τρόφιμα και καύσιμα σε κάτι ξεχασμένους τύπους
που ήρθαν εδώ πάνω για να χαθούν από τον κόσμο. Ωραία δουλειά…Απίστευτα τοπία, ψυχασθενείς τύποι, μόνοι σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, που πίνανε λιωμένο χιόνι και κανένα Jack που τους πηγαίναμε μια στο τόσο εμείς. Κι έπειτα παίρναμε τα δέρματα των ζώων που πιάνανε και γυρνούσαμε στο Fairbanks.
Καθόμουνα τότε, το πιο σκοτεινό σημείο της νύχτας και ξεροστάλιαζα
πίνοντας ένα χύμα καναδέζικο ουίσκι στην αυλή, με συντροφιά τη
φωτογραφική μηχανή, περιμένοντας κανένα καλό display από Βόρειο Σέλας.

Αααααχ!
Αναστέναξα! Ωραίος ο χειμώνας… Επανέφερα τον εγκέφαλό μου στο εκλογικό
κέντρο. Εκλογικεύτηκα δηλαδή…Κοίταξα έξω. Ο Ήλιος του μεσονυχτίου! Εδώ στη Βόρεια Αλάσκα, αυτή την εποχή δε δύει ποτέ. Κι αυτή η κάλπη θα μείνει ανοιχτή για έξι μήνες. Μέχρι τη δύση του Ηλίου…

Πετάχτηκα
από το κρεβάτι μου λουσμένος στον ιδρώτα. Πάλι το ίδιο όνειρο… Ότι
είμαι μόνος μου εφορευτική επιτροπή σε εκλογικό κέντρο στην Αλάσκα και
περιμένω έξι μήνες για να κλείσουν οι κάλπες. Φρίκη! Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές, εδώ και χρόνια, με πιάνει η ίδια φοβία . Ένα αδικαιολόγητο ή δικαιολογημένο άγχος.

Τι
θα κάνω; Τι θα συμβεί; Τι θα ψηφίσω; Έκανα καλά; Θα μουντζώνομαι; Ποιος
με κοροϊδεύει καλύτερα;
Οι γιατροί δε μπόρεσαν να με βοηθήσουν ιδιαίτερα. Πέρα από κάποια
χημική υποστήριξη, ουδέν…

Και
εκτός από αυτό το πρωινό άγχος, έρχεται και η εφιαλτική νύχτα. Αυτό το
όνειρο. Αυτό το όνειρο που τσακίζει την καλύτερη φαντασίωση που έχω,
εκείνο το σημείο με το ουίσκι στην αυλή, εντάσσοντάς την στο υπόλοιπο
τραγικό σκηνικό.

Και δε φτάνει αυτό. Το όνειρο έχει και παραλλαγές. Ένα βράδυ είδα ότι ήμουν ο Νικολακόπουλος και περίμενα έξι μήνες να κλείσουν οι κάλπες για να αναλύσω τα αποτελέσματα. Και περίμενα και περίμενα…

Αυτή
ήταν η χείριστη βερσιόν μέχρι τώρα. Ωστόσο ο γιατρός μου υποστηρίζει
ότι θα έρθουν χειρότερα. Μπορεί να δω ότι είμαι Κωστάκης ή Γιωργάκης
και περιμένω το τέλος της σεζόν να δύσει ο Ήλιος για να δω αν βγήκα!

Τα
παρατάω… Λέω να αρχίσω να μαζεύω τα πράγματά μου και να πάω στην
Αλάσκα… Εκεί τουλάχιστον ένα μέρος του ονείρου θα είναι αληθινό. Το
καλό μέρος…