ΠΡΟΣΟΧΗ! Το site έχει μεταφερθεί στη νεά διεύθυνση: vlavo.org
Συνάντησα την Πεντάμορφη και το Τέρας σε έναν καλοκρυμμένο, από τον κόσμο, μοντέρνο πύργο, σε μια κρυφή παραλία του Θεσσαλονησίου! Φυσικά μου απαγορεύτηκε να πω περισσότερες λεπτομέρειες!
Α: Καλώς σας βρίσκω λοιπόν… Ομολογώ, ότι έχω εντυπωσιαστεί από τον πύργο! Περίμενα κάτι άλλο… Αναστηλωμένο έστω, αλλά παλιό. Αυτό είναι…
Τέρας: Αυτό είναι σχέδιο του…
Πεντάμορφη (διακόπτει): Έλα Τέρας! Είπαμε ότι δε θα πούμε σε κανέναν …
Τ: Τέλος πάντων, γνωστού, ισπανού αρχιτέκτονα!
Α: Καλά, καλά δεν επιμένω… Κατάλαβα εξάλλου. Για πείτε μου κύριε Τέρας, σύμφωνα με το παραμύθι, ξαναγίνατε όμορφος πρίγκιπας. Εγώ εξακολουθώ να σας βλέπω τέρας!
Π: Σας παρακαλώ… Ήρθατε εδώ για να μας προσβάλετε;
Τ: Ηρέμησε καλή μου… Έχει δίκιο! Κοιτάξτε κύριε Βλαβογελάκη. Θα αλλάζατε ποτέ εσείς το προσόν που σας έκανε πλούσιους και διάσημους;
Α: Δεν έχω κανένα τέτοιο προσόν, αλλά, μάλλον σας καταλαβαίνω.
Τ: Είναι σα να λέμε ότι τα χε κονομήσει ο Γκουσγκούνης και πήγε για εμφύτευση.
Α: Σωστά, σωστά… Αγαπητή πεντάμορφη, ο πατέρας σας, είναι καλά;
Π: Τρέχει στα δικαστήρια, ως συνήθως, με κάτι πατέντες που λέει πως του κλέψανε… Το έχει χάσει κι αυτός λίγο, αλλά τουλάχιστον ασχολείται με κάτι.
Α: Λοιπόν… Ας έρθουμε στο κυρίως πιάτο της συνέντευξης. Το στόρι σας, δεν είναι παρά μια απλή ιστορία, που δείχνει ξανά μανά, ότι η αγάπη, είναι το πλέον παντοδύναμο πράγμα στον κόσμο…
Τ: Ακριβώς! Λύνει μάγια, θεραπεύει, φτιάχνει, καταστρέφει…
Α: Και τι κάνει μία τέτοια συνηθισμένη ιστορία, να γίνει κλασική…
Π: Το σωστό management!
Τ: Ε, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα…
Π: Δεν κατάλαβα… Εάν δε μας είχε χαμπαριάσει το Χόλιγουντ, ακόμη σε εκείνο το ερείπιο θα μέναμε. Και θα ζούσαμε μέχρι να πεθάνει και η τελευταία γιαγιά που ξέρει το παραμύθι μας. Ενώ τώρα…
Τ: Γυναίκες…
Π: Βρε δεν κοιτάς τα χάλια σου… Δε λέω, μέγιστο αγαθό η αγάπη, αλλά εάν δεν πουληθεί το μέγιστο αγαθό, τι θα πουληθεί; Αγάπη πουλάει η εκκλησία, αγάπη πουλάει το σινεμά, αγάπη πουλάνε όλοι…
Α: Τέλος πάντων… Μπορεί, η βάση του στόρι σας, να είναι η αγάπη, ωστόσο τα δομικά στοιχεία της είναι το δίπολο ομορφιά – ασχήμια.
Υπάρχει ένα αντικειμενικό σύνορο, μεταξύ ομορφιάς – ασχήμιας ή είναι απόλυτα κατασκευασμένο και απλά ακολουθεί πρότυπα;
Υπάρχει δηλαδή περίπτωση σε άλλο, φανταστικό κοινωνικό περιβάλλον, να τοποθετήσουμε δίπλα δίπλα μία φωτογραφία της γνωστής Ταϋγέτης του ελληνικού κινηματογράφου και της (πχ) Sylvia Saint και να πούμε ότι η κουκλάρα είναι η Ταϋγέτη;
Π: Εγώ δεν αντιπροσωπεύω τη μέση γκόμενα, να εξηγούμαστε… Το Τέρας, το γούσταρα από την αρχή. Όταν έγινε πρίγκιπας ξενέρωσα. Έκτοτε, όσες φορές, πήγα με άλλους άντρες, πάντα τέρατα ήταν. Ο ένας τέρας ψυχραιμίας, ο άλλος τέρας ευφυΐας…
Α: Α, τις έχετε κάνει τις αρπαχτές σας…
Π: Σημεία και τέρατα! (γέλια)
Α: Νομίζω πάντως ότι οι υπόλοιπες αισθήσεις, εκτός της όρασης, λειτουργούν πιο ελεύθερα. Πολύ πιο εύκολα, ας πούμε διίστανται οι απόψεις για το αν ένα μουσικό κομμάτι είναι όμορφο ή όχι…Eν πάσει περιπτώση...
Βλέπω τόση ώρα, αυτόν τον πίνακα στο σαλόνι. Τι ακριβώς είναι;
Τ: Λέγεται «Η Πεντάμορφη και το τέρας»! Είναι βέβαια διασκευή, της γνωστής αναδυόμενης Αφροδίτης και μας τον έκανε δώρο ένα μακρινό εγγόνι του Μποτιτσέλι…
Α: Και τι θέλει να πει ο ποιητής;
Π: Παρουσιάζει την Ευρώπη στην κρίση του Ιράκ. Προσπαθεί να αποφύγει τις ορέξεις του τέρατος που έρχεται από τη Δύση. Ταυτόχρονα κοιτάζει στην Ανατολή που τα πράγματα είναι θολά…
Α: Αχα! Όμορφο πάντως…
Π: Σας το χαρίζουμε, να στολίσετε το άρθρο σας… Εξάλλου έχω παραγγείλει για τον τοίχο ένα αληθινό τερατούργημα!
Α: Λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ για αυτή τη συνέντευξη και σας εύχομαι μια επιτυχημένη αιωνιότητα…
Τ: Κι εμείς ευχαριστούμε…
Π: Και… ζήσαμε εμείς καλά, κι εσείς καλύτερα…
