Ένα ανοιξιάτικο απογευματάκι, λοιπόν, καθόμουν κόντρα στο ηλιοβασίλεμα, όταν ξάφνου το ερώτημα για πρώτη φορά πήρε σάρκα και οστά, κάπου βαθιά σε έναν από τους αύλακες του εγκεφάλου μου.
Τι να θέλει να πει ο ποιητής; Τι μπορεί να υπάρχει κάτω από το δέρμα; Άνοιξα ένα βιβλίο ανατομίας. Κάτω από το δέρμα υπάρχει ο υποδόριος ιστός, κοινώς λίπος! Σαφές και σωστό! Έμεινα για λίγη ώρα να διαβάζω για τα λίπη και ομολογώ ότι έμαθα ή θυμήθηκα τουλάχιστον, αρκετά πράγματα. Διάβασα ας πούμε για το τάγγισμα του λαδιού που προκαλείται από την οξείδωση των ακόρεστων λιπαρών οξέων σε αλδεύδες και κετόνες. Το ξέρατε αυτό; Ξέρατε επίσης ότι όταν τα λίπη θερμανθούν σε υψηλές θερμοκρασίες διασπώνται και σχηματίζουν ακριλική αλδεύδη; Όχι ε? Ξέρατε όμως να απλώνετε τα ξερά σας στην ευωδιαστή πετσούλα του αρνού πριν λίγο καιρό. Το γιατί είναι ευωδιαστή, δε σας απασχόλησε ποτέ.
Έκλεισα εγκυκλοπαίδειες και βιβλία και συνέχισα να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα που έπνεε τα λοίσθια. Για δες, σκέφτηκα, τι ωραία χρήση της τέχνης… Η έμπνευση ενός δημιουργού, μπορεί να σου ανοίξει τους ορίζοντες της γνώσης. Άκουσα το I ve got you under my skin και έμαθα για τα λίπη! Εντυπωσιακό! Αυτή είναι η μαγεία της ζωής. Και της τέχνης. Κι εμείς, εγκλωβισμένοι μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας, δε βλέπουμε χιλιοστό πιο βαθιά από την επιφάνεια. Αγγίζουμε το κάθε τι επιδερμικά. Δεν εμβαθύνουμε μέσα από την επιδερμίδα, να έρθουμε σε επαφή και να πασαλειφτούμε με το λίπος της γνώσης!
Οι έννοιες λίπος και γνώση έχουν τελικά παραπάνω κοινά στοιχεία από όσα φανταζόμασταν, γιατί απλά δεν καθόμαστε να φανταστούμε… Κατ αρχήν έχουν και τα δύο μεγάλη αξία για κάθε έμβιο ον, ωστόσο μπορεί η λάθος χρήση τους να δημιουργήσει και μεγάλα προβλήματα.
Η συσσωρευμένη γνώση μπορεί κάλλιστα να φανεί χρήσιμη σε άσχημες περιόδους ή στιγμές πνευματικής λιτότητας, όπως reunion παλιών συμμαθητών ή φίλων από το στρατό, αναγκαστική παρακολούθηση αθλητικών γεγονότων ή προεκλογικών συγκεντρώσεων που σας έχει επιβάλει το άμεσο κοινωνικό σας περιβάλλον, ή ακόμη και στην ακραία περίπτωση του εγκλεισμού σε reality.
Η γνώση σε αυτές τις περιπτώσεις, βοηθά είτε να βυθιστείς μέσα της και να αποκοπείς προσωρινά από το ανούσιο ή επιβλαβές περιβάλλον, είτε να αποπροσανατολίζεις την ομήγυρη με εξυπνάδες.
Αντιστοίχως το λίπος μπορεί κάλλιστα να φανεί χρήσιμο σε περιόδους πραγματικής, δηλαδή υλικής, λιτότητας, αφού θα επιτρέψει στον οργανισμό να επιβιώσει χωρίς τροφή για κάποιο χρονικό διάστημα. Ταπεινή γνώμη μου είναι να διατηρήσετε υψηλά τα επίπεδα λίπους αυτή την περίοδο, μέχρι να δούμε αν θα χρειαστεί να το κάψουμε ή όχι αναλόγως με τα επίπεδα της ελληνικής οικονομίας.
Το λίπος και η γνώση εισάγονται αμφότερα από τον έξω κόσμο προς τον έσω. Μέσω της τροφής το ένα, μέσω της πνευματικής τροφής η άλλη. Τόσο στο πρώτο όσο και στη δεύτερη υπάρχουν ποιότητες. Κορεσμένα, ακόρεστα, πολυακόρεστα, Ω3 για το λίπος και αντίστοιχα χρήσιμη γνώση (φιλοσοφία, επιστήμη, τεχνολογία, λογοτεχνία, πορνογραφία κλπ) ή άχρηστη (π.χ. παρακολούθηση πρωταθλημάτων και λοιπών αθλητικών δραστηριοτήτων). Κι επειδή ως γνωστόν, είμαστε ότι τρώμε… καλό είναι να προσέχουμε.
Εκτός όμως από ομοιότητες, το λίπος και η γνώση, έχουν και μια πολύ σημαντική διαφορά. Η γνώση συσσωρεύεται στον εγκέφαλο, ενώ το λίπος κυρίως στον κώλο και στην κοιλιά. Κι ενώ η γνώση δεν διογκώνει το κεφάλι, το λίπος δε δείχνει την αντίστοιχη αξιοπρέπεια και αυτοσυγκράτηση.
Όταν δε, συσσωρευτεί σε μεγάλες ποσότητες στο σώμα, τότε πρέπει να έρθει μια άλλη μορφή γνώσης – η αυτογνωσία – και να πούμε: Έχω γίνει ζώον, πρέπει να χτυπήσω καμιά δίαιτα! (Το τελευταίο σχόλιο γράφτηκε ώστε να δώσει τη δυνατότητα στο διαφημιστικό τμήμα του site να κολλήσει εδώ καμιά χορηγία κέντρου αδυνατίσματος, γυμναστηρίου ή προϊόντων διατροφής, μιας και η περίοδος ενδείκνυται).
Εντυπωσιασμένος από τις σκέψεις μου, άνοιξα το ψυγείο κι έψαξα το βούτυρο. Σκέφτηκα ότι δεν του αξίζει να είναι χαντακωμένο μέσα σε ένα τσαλακωμένο χαρτί συσκευασίας. Διάλεξα ένα από τα καλύτερα κρυστάλλινα βαζάκια που βρήκα στην απέναντι αντικερί και το τοποθέτησα μέσα και ακολούθως σε περίοπτη θέση του ψυγείου. Έτσι! Κάθε τι που μας δίνει τροφή για σκέψη, σκέφτηκα, πρέπει να το τιμούμε δεόντως.
Το ανοιξιάτικο ηλιοβασίλεμα έδωσε τη θέση του σε έναν ωραίο, ανοιξιάτικό έναστρο ουρανό. Είπα να σταματήσω τις λιπαρές σκέψεις και να τελειώσω τη μέρα μου και το κείμενο λίγο πιο ρομαντικά.
Κάτω από το λήμμα: Λίπος στην εγκυκλοπαίδεια βρήκα ένα κινέζο ποιητή του 8ου αιώνα, τον Λι Πο. Αυτός ο τύπος, λέει ο θρύλος, πνίγηκε καθώς προσπαθούσε, σουρωμένος, να φιλήσει το φεγγάρι που καθρεφτίζονταν σε μια λίμνη. Και μετά λένε εμένα βλαμμένο οι φίλοι μου…
